Beken, Landschappen, Watervallen

Néglessepeau???

Die naam had ik wel al gehoord, maar nooit lang bij stilgestaan, alhoewel… daar was toch die waterval. Maar Néglessepeau?? Dat vond ik nergens op een kaart. Op een kille winterse morgen reden we er naartoe. Mijn kompaan wist de waterval zeker liggen, een beetje voorbij Remouchamps. En die grotten van Remouchamps die ken ik, als pruts van 9 jaar had ik er de stalagmieten en stalactieten bewonderd. In Sedoz maakten mijn hersenen opeens een klik – ik denk dat iedereen het kon horen – Ninglinspo was het! Het dialect van mijn reisgenoot had mij op een verkeerd been gezet. De Ninglinspo is een bijriviertje van de Amblève en stort zich een 10-tal meter naar beneden. Deze prachtige waterval heeft de klinkende naam Le cascade de la chaudière. Een uniek stukje natuur in de provincie Luik.

_DSC4816

La cascade de la chaudière

_DSC4883

Ninglinspo

Standaard
Landschappen, Vogels

Casino Weiher

De winter is nog niet voorbij! De laatste week doet de zon er alles aan om haar schade in te halen, je zou denken dat de zomer niet ver weg is. ´s Nachts blijft het fris en iedere nacht komt er wel een pelleke ijs bij. Gisteren kapte de wederhelft een gat in de vijver om de vissen wat frisse lucht te geven. Deze morgen dekte een dekseltje het gat toe, 2 centimeter had het gevroren. Ook vogels vinden het koud, bij een zachte landing glijden ze nog een stukje verder, net als volleerde piloten taxiën ze naar hun rustplaats. Ze maken van hun veren een bolletje en trekken hun kopje in, zoeken dekking in het riet van de Casino Weiher. Vóór de zon naar andere horizonten vertrekt laat ze ons genieten van haar laatste stralen.

Standaard
Landschappen

Sneeuw!

Eindelijk, eindelijk had het nog eens gesneeuwd. Niet overal. Hier thuis waren het enkele vlokjes die zich snel verstopten voor de zon. Er viel weinig of niets te rapen.

Dan maar naar de Hoge Venen, samen met JD een oude rot in het vak. En koud dat het was! -8°? Het voelde aan als Siberië, dat hadden we de laatste winters niet gehad! Het ven had een witte mantel om zijn schouders geslaan, de luidsprekers gedempt en een frisse bries opgezet. En hoe die sneeuw de bomen omarmde. Alleen geliefden kunnen dat.

_DCS6168

Plat op mijn buik lag ik, in de koude sneeuw om dat sprietje met ijskristallen te fotograferen. Mijn natte sneeuwhand sputterde tijdens het scherpstellen van mijn makro-objektief.

_DCS6205

 

Op weg naar de auto snakte ik naar een warme kop thermoskoffie. Go, dat zou smaken! Amper vijf stappen nog. JD had de koffer al open. Plof, daar lag ik, op mijn rug. Gelukkig had mij fotorugzak het aantal builen en blauwe plekken beperkt, fotomateriaal intakt!

 

Standaard