Bloemen, Planten

Madeliefje en Lenteklokje

De ene morgen bedekt een dun pelletje ijs de tuin, de andere begroet de zon ons met een brede lach. Een madeliefje steekt zijn kopje net boven het gazon, het lenteklokje staat eindelijk in bloei.  Lenteklokjes behoren tot de familie van de narcisfamilie (Amaryllidaceae). Ze bloeien ongeveer twee weken later dan het sneeuwklokje, de bloemen zijn wit en iets breder dan het sneeuwklokje. De bloemblaadjes eindigen in een groene punt. In België zou het alleen nog van natuur voorkomen in Lotharingen. Het lenteklokje staat op de lijst van beschermde planten in Wallonië. (Liste des espèces végétales protégées en Wallonie 201202)

Standaard
Bomen, Landschappen, natuurgebied, Planten, sneeuw

Er ligt sneeuw op de Hoge Venen

Ongeveer twee weken geleden was het beginnen sneeuwen op de Hoge Venen. Samen met mijn fotomaat trokken we richting Brackvenn. Er lag een kleine 10 cm sneeuw en hier en daar was al een langlaufer onderweg geweest. Het was een kille, koude en donkere dag met weinig wandelaars.

Het Brackvenn ligt op 580 m hoog, grenst aan Duitsland en behoort tot de beschermde B zone van de Hoge Venen. Er zijn drie beschermde zones: zone B toegang alleen op aangeduide wegen; zone C alleen toegang onder begeleiding van een erkende gids en tot slot zone D die volledig verboden is.

Uitgebreide en degelijke informatie over de Hoge Venen vind je op onderstaande link: https://www.ostbelgien.eu/nl/beleven/uitstapjes/hoge-venen/alles-over-hoge-venen

Standaard
Ijsvorming, Planten, Water

Bevroren vijver

De vorst van de laatste dagen en nachten heeft voor een dikke laag ijs gezorgd in de vijver. Onverwachte patronen en vormen sieren het bevrorene wateroppervlak.

Op foto’s klikken om te vergroten.

Standaard
zonsopgang, Spinnen

Morgendauw

Vorige week ging ik op zoek naar de laatste vlinders. De nachtvorst van de afgelopen dagen trok echter een flinke streep door mijn rekening.

Een bedauwde tijgerspin wachtte op een toevallige prooi.

Spinnenwebben hingen vol met waterdruppels, waarin het ochtendlicht en de opgaande zon zich weerkaatsten. 

Tijgerspin

Dubbelklik op de foto’s om te vergroten.

Standaard
Insekten, rupsen, vlinders

Rupsen Koninginnenpage

Sinds enkele dagen eten 2 rupsen van de koninginnenpage hun buikje rond aan het venkelkruid. Deze schermbloemige plant biedt de rupsen de perfecte dekking tegen vogels. De jonge rups, die op poep lijkt, verandert in verschillende stapjes, stadia genoemd, naar een grote rups. Dit gaat telkens gepaard met een vervelling, de oude huid scheurt en de nieuwe zacht huid komt tevoorschijn. Hierdoor groeit de rups en de nieuw huid wordt hard. Ze krijgt ook telkens fellere kleuren en waarschuwt hierdoor de vijanden, o.a. vogels, voor giftigheid. De rups is meestal bleek- tot grasgroen, bestaat uit verschillende segmenten met zwarte dwarsbanden die onderbroken zijn door vijf oranje vlekjes. Ook de segmentgrenzen zijn zwart gekleurd maar smaller. De rups beschikt over een felgekleurde, gevorkte klier die een stinkende secretie verspreidt. Voelt de rups zich bedreigd, dan wordt uit een plooi van de kop de klier uitgestulpt. Als de rups volgroeid is verpopt ze zich meestal onderaan de tak van haar voedselplant tot ze zich uiteindelijk als nieuwe generatie koninginnenpage ontpopt.

Belicht met led lampje

Standaard
Bloemen

Bosanemonen

In het voorjaar is het altijd opnieuw een plezier om langs kleine beekjes en in bossen te wandelen. De natuur ontwaakt in alle kleuren en geuren. Door een tip van een lieve vriendin kon ik op enkele honderd meters van mijn deur genieten van een tapijt van bosanemonen.

Standaard
Planten, Vleesetende planten

Zonnedauw

Sinds enkele dagen schildert de natuur alle tinten grijs. Een beetje kleur kan dus geen kwaad.

Toen ik in augustus de zonsopgang op de Brunsummerheide fotografeerde (zie bericht Zonsopgang op de heide van 13 september), ging ik op zoek naar zonnedauw. Verder naar beneden en voorbij het witte zand ligt de bron van de Roode Beek. Het is een moerassig stukje natuur en wie goed kijkt vindt hier zonnedauw.  

Zonnedauw is een geslacht van vleesetende planten in de Zonnedauwfamilie (Droseraceae) en telt rond de tweehonderd soorten. De botanische naam Drosera is afgeleid van het Oudgrieks δρόσος (drosos) = dauw. De zonnedauw lokt, vangt en verteert insecten door een glinsterende, kleverige substantie aan diens tentakeltjes. De prooi dient om de plant te voorzien van voedingsstoffen die vrijwel afwezig zijn in de bodem waar de planten leven. De meeste zonnedauwsoorten leven in moerasachtige gebieden, maar er zijn uitzonderingen in uiterst droge gebieden. (bron Wikipedia)

Standaard
Bloemen, Landschappen

Narcissen tapijt

Ieder jaar opnieuw toveren narcissen het Hohnbachtal in een geel tapijt. Overal waar je kijkt, rondom rond bloeien de narcissen. Een heerlijk gevoel om er rond te wandelen en het is de bevestiging dat de lente eindelijk in het land is.

Standaard
Amfibiën, Bomen

Lekker lui

Het was terug even zoeken vooraleer mijn ogen de kleine groene boomkikkers vonden, ze zijn zó klein en dan kijk je er nogal snel overheen. Bovendien zijn het ook schuwe diertjes en kunnen uren op hetzelfde plekje blijven zitten. ’s Nachts houden ze zich op aan de rand van vochtige gebieden. Zodra de zon er is verschillen ze echter in niets van sommige mensen: ze zonnen, liefst de hele dag door of tot het té heet wordt en ze wat afkoeling zoeken. Het grote verschil is dat deze zonaanbidders géén factor 30 of 50 nodig hebben. Als de verveling toeslaat kruipen ze een beetje verder, om dan weer lekkerlui op een blaadje te zonnebaden. Soms nestelen ze zich heel netjes tussen de doornen van de braambessenstruik. In de bessen zijn ze niet geïnteresseerd, nochtans smaakten ze lekker.

_DSC8621

_DSC8675

_DSC8786

_DSC8848

Standaard
Insekten

Nieuw leven

Het gebeurt niet alle dagen dat een geboorte zich aankondigt in onze vijver.  Rond 10u kroop de libellenlarve uit de vijver, telkens een beetje hoger. Het lijf achter de kop barstte open en langzaam bevrijdde de libelle zich van haar keurslijf. Gefascineerd keek ik hoe ze zich verder en verder naar beneden liet glijden, dan de pootjes bewoog om haar ogen te reinigen. Ondertussen groeiden haar vleugels langs haar lichaam heen en dan draaide ze zich naar boven, greep met haar pootjes het huidje en bleef hangen tot haar vleugels volledig gestrekt en horizontaal gespreid stonden. Nu kon ze haar vleugels laten drogen en dan wegvliegen. Het was een sterk bewolkte dag en het duurde tot een stuk in de namiddag vooraleer ze haar eerste vlucht kon beginnen. Deze foto’s dateren van 8 jaar geleden, sindsdien heb ik zelden nog een libelle zien uitkomen.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Standaard